آموزش برنامه نویسی ، اموزش برنامه نویسی اندروید

تبلیغات

دسته‌ها


کودک و معماری - قسمت اولReviewed by آریانا on Jul 13Rating: 5.0کودک و معماری قسمت اولدلیل ارتباط میان کودک، معماری و فضا در بطن مسأله انسانی کردن تمدن قرار دارد.

کودک و معماری

هر کودکی زمانی آرزوی دنیایی پاکتر را در دل پرورانده است. دنیایی مبرا از این هزاران ازارهای زندگی، و در عوض مزین به باغ جادویی پر از عجایب، مخفیانه-امن- مکانی برای تفرج و تماشای بی پایان انسان ها و محیط پیرامونشان در تأثیرپذیری متقابلند.

کودکان به سبب محدودیت های جسمی و روالنی خود در قیاس با بزرگسالان ، تأثیرپذیری بیشتر و عمیق تری داشته و در عوض، تدثیرگذاری کمتری بر محیط دارند و به این ترتیب بیش از بزرگسالان اجبارا تابع شرایط محیطی اند.

کودکان حساس ترین و تأثیرپذیرترین گروه سنی جامعه را تشکیل می دهند و در حساس ترین و مهم ترین سال های زندگی شان یعنی زمانی که پایه های رشد شخصیتی-ذهنی- جسمی و اجتماعی ان ها شکل می گیرد تا زمانی که وارد شهر می شوند نیازمند این هستند تا زندگی اجتماعی را در مقیاس خود تجربه کنند.

و این امر مستلزم فراهم بودن فضایی کودکانه و صمیمانه است. فضایی به دور از هیاهوی دنیای بزرگتر، دنیای پر از شادی با رنگ های زیبا که در آن کودک فرصت بیان افکار تازه و پرورش و رشد استعداد هایش را داشته باشد، فضایی که زمینه مناسب برای خلاقیت کودکان فراهم آورد.

کودک و معماری

دریافت حسی کودک از فضا:

کودک باید در برخورد با احجام و بناها و همین طور در ارتباط و زندگی درون آن ها احساس راحتی، عدم ترس و آرامش کند. تاریکی بیش از هر چیز دیگری به اضافه فرم های نامتناسب او را می ترساند.

فضاهایی با رنگ های شاد و روشن و گاهی رنگ هایی با فرم های نامشخص مثل حالتی که در نقاشی با آبرنگ پدید می آید ، موضوعات رویایی و خیال انگیز را القا می کند و در کودک احساسی چون عاطفی، رفیق، مهربن، رویایی و پرواز دهنده بودن را القا می کند. همچنان که فضاها برای کودکانی با سن بالاتر طراحی گردد از رنگ هایی ملایم با مرزهای مشخص ، جزئیات بیشتر در بنا و انحناهای نرم در طراحی فضا می توان استفاده کرد. ادراک فضا کار بسیار دشواری است. کودک باید در عین حال هم خود را از دنیای اطرافش تمییز دهد و هم این دنیا را تجزیه و تحلیل کند. این عمل را به وسیله شناختن اشیای اطرافش انجام می دهد.

فضای کودکانه

کودکان و معماری:

لازم است که دنیای صنعتی و پرسرو صدای ما با ایده آل های انسان متمدن و عناصر تشکیل دهنده ی فضای زندگی او آشتی کند. تلاش برای انسانی کردن فضا باید برای همه در اولویت قرار گیرد. اما بیش از همه برای معماران ، یعنی کسانی که در یک تمدن کم و بیش شهرنشین، مسئول نظام بخشیدن به فضا هستند اهمیت دارد. بدین ترتیب شهرسازان ، برنامه ریزان همگام با معماران ، کم و بیش در تجربه هماهنگی بین انسان و محیط اطرافش مسئولند.

محیطی که برای کودکان طراحی می کنیم، می بایست شامل فضاهای زیر باشد:

فضاهای طبیعی: مانند درخت و اب و موجودات زنده که اساسی ترین  مهمترین فضا را برای کودکان تشکیل می دهد.

فضاهای باز : فضاهای گسترده ای که بچه ها بتوانند به اندازه دلخواه در آن بدوند و انرژی های درونی شان را تخلیه کنند.

فضای بازی کودک

فضاهای راه ها: راه ها و جاده ها قبل از حضور ماشین، زمین اصلی بچه ها بوده است. راه هایی هستند که بچه ها در ان همدیگر را ملاقات می کنند و شبکه ای است که فضاهای متنوع را به هم وصل می کند.

فضاهایی برای ماجراجویی : اینها فضاهایی هستند پر از پیچیدگی ، که قوه تجسم و تخیلی کودکان بواسطه بودن در این فضاها تقویت می شود.

فضاهای مخفی: استقلال کودکان از طریق این فضاهای مخفی رشد می یابد.

ساختارهای بازی: فضاهایی هستن که با ساختار بازی دریا نشان در مکان هایی که بازی اهمیت می یابد. این قبیل فضاها به عنوان زمین های بازی شناخته شده است.

فضای بازی کودکانه

معمار یک مربی است و بعد از پدر و مادر اولین مربی کودک است. تعلیم و تربیت او از طریق اشکال ساخته شده به دست او، که محیط اطراف کودک را تشکیل می دهنمد، منتقل می شود. به همین دلیل ارتباط میان کودک، معماری و فضا در بطن مسأله انسانی کردن تمدن قرار دارد.

ادامه دارد….

مطالب برگرفته از : کتاب “طراحی و معماری فضاهای آموزشی”
 تألیف دکتر رضا شاطریان

مشخصات

دانـــــلود

  • 415

برچسب ها

مطالب پیشنهادی ما

دیدگاه های شما

پاسخ دهید

فرادرس، بزرگ ترین دانشگاه آنلاین ایران
آموزش مبانی برنامه نویسی
آموزش جاوا
آموزش سی شارپ
آموزش شی گرایی در سی شارپ
آموزش ویژوال بیسیک دات نت
آموزش PHP
آموزش پایتون
آموزش برنامه نویسی C
آموزش برنامه نویسی C++
آموزش برنامه نویسی اندروید
آموزش وردپرس
آموزش برنامه نویسی