معماری مدرن متعالی

معماری مدرن متعالیReviewed by آریانا on Nov 14Rating: 5.0معماری مدرن متعالیمعماری مدرن متعالی یا به عبارتی اوج معماری مدرن بین دو جنگ جهانی اول و دوم یعنی عمدتا در دهه های 20 و 30 میلادی در اروپا و آمریکا مطرح بود.

معماری مدرن متعالی یا به عبارتی اوج معماری مدرن بین دو جنگ جهانی اول و دوم یعنی عمدتا در دهه های ۲۰ و ۳۰ میلادی در اروپا و آمریکا مطرح بود.

در دوره معماری مدرن اولیه، کماکان سبک های تاریخ گرایی همچون نئوکلاسیک، رمانتیک و بالأخص التقاطی به عنوان سبک های مهم و رایج در غرب حائز اهمیت بودند.

با پایان جنگ جهانی اول و نیاز شدید به ترمیم خرابی های جنگ و تولید انبوه ساختمان گرایش به سمت معماری مدرن افزایش یافت. استفاده از تکنولوژی روز، مصالح مدرن، پیش ساختگی، عملکردگرایی و دوری از سبک های پر زرق و برق تاریخی مورد توجه قرار گرفت.

یکی از موضوعات کلیدی و بسیار مهم در دوره مدرن متعالی مسئله صنعت، تولیدات صنعتی و تکنولوژی بود. تمامی معماران صاحب نام در این دوره به نوعی با مسئله تکنولوژی درگیر بودند. عده ای مانند والتر گروپیوس، میس ونده رو و کوربوزیه در قطع کردن وابستگی های معماری مدرن به گذشته و تاریخ گرایی داشتند و به جای آن، آنها خواهان جایگزینی تکنولوژی و عملکرد به عنوان منبع الهام معماری شدند. عده ای دیگر مانند هوگوهرینگ، فرانک لوید رایت و آلوارآلتو خواهان استفاده از امکانات مدرن برای رسیدن به یک معماری همگون با طبیعت بودند.

مدرسه باهاوس

در سال ۱۹۰۶ در شهر ویمار آلمان، مدرسه هنرها و صنایع دستی به ریاست هانری وان دو ولد تأسیس شد. او سبک هنر نو را انتخاب کرده بود و در سال ۱۸۸۵ مغازه هنر نو را در پاریس طراحی کرد. او از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۹ رئیس مدرسه هنرها و صنایع دستی در ویمار بود و معتقد بود دروس به جای آتلیه، باید در کارگاه و به صورت عملی تدریس شود.

وان دو ولد در سال ۱۹۱۹، والتر گروپیوس را به جای خود به ریاست مدرسه معرفی کرد. گروپیوس در این سال مدرسه را تغییر سازمان داد و نام آن را باهاوس (خانه معمار) گذارد. در این مدرسه هنرمندان و معماران با هم کار می کردند و تحت تأثیر موریس و اکسپرسیونیست ها، صنایع دستی در مدرسه تدریس می شد.

بعد از جنگ جهانی اول مدرسه به سمت طراحی صنعتی و فرم های مکعب شکل ساده گرایش یافت. در سال ۱۹۲۴ مدرسه به دسوا منتقل شد و گروپیوس در سال های ۱۹۲۵ تا۱۹۲۶ ساختمان مدرسه باهاوس را طراحی و اجرا کرد. بر سر در این مدرسه عبارت فرم تابع عملکرد نصب شد که نشانه اهمیت عملکردگرایی و توجه به عملکرد فرم بود.

باهاوس مهمترین مدرسه هنری در دهه ۱۹۲۰ و اولین مدرسه معماری مدرن بود. اساتید این مدرسه در همه ی زمینه های هنری از قبیل نقاشی، صنایع دستی، تولیدات صنعتی و بالأخص معماری، توجه خود را به آینده و راه رسیدن به آن را به کارگیری و الهام گرفتن از تکنولوژی مدرن می دانستند. گروپیوس بنیانگذار و متفکر اصلی این مدرسه در سال ۱۹۱۱ به اتفاق آدولف مایر، یکی دیگر از اساتید مدرسه باهاوس، کارخانه فاگوس را طراحی کرد. این بنا را می توان اولین ساختمان سبک بین الملل نامید. سطوح خارجی این ساختمان مکعب شکل، با دیوارهای شیشه ای پوشش شده و دیوارهای غیرباربر نماد اصلی ساختمان بود. در این ساختمان از هیچ گونه تزئینات استفاده نشده بود بلکه عملکرد بنا، زیبایی آن بود همچون فرم هواپیما که زیبایی آن در عملکرد بلند شدن از سطح زمین است.

مدرسه باهاوس
مدرسه باهاوس

دیگر رئیس مهم این مدرسه و معمار نامدار این قرن میس ونده رو بود. کارهای اولیه وی تحت تأثیر کارل فردریک شینکل معمار نئوکلاسیک آلمانی بود. ولی میس به تدریج و خصوصا بعد از جنگ جهانی اول به سمت معماری مدرن گرایش پیدا کرد و تا آخر عمر به اصول نظری و کالبدی معماری مدرن وفادار ماند. بدن شک میس ونده رو را می توان استاد ممتاز به کارگیری مصالح مدرن، مانند شیشه و فولاد دانست. ساختمان های وی با احجام مکعب شکل و ساده و با شیشه و فولاد پوشش می شدند و عاری از هر گونه تزئینات بودند. پاویون آلمان در نمایشگاه بارسلون در سال ۱۹۲۹ تبحر وی را در زمینه نوآوری در معماری نشان داد. طراحی استادانه فضاها، پلان آزاد، استفاده از مصالح در نهایت زیبایی و کیفیت اجرا و جزئیات بسیار دقیق و ماهرانه در این پاویون به نمایش گذاشته شد.  ساختمان های میس ونده رو از دهه ی سی میلادی تا کنون در غرب و سرتاسر جهان به صورت الگویی برای ساختمان های بلندمرتبه اداری، دولتی و تجاری در آمده است. یکی از دلایل آن برگزاری نمایشگاهی در سال ۱۹۳۲ در موزه هنرهای معاصر نیویورک است. این نمایشگاه به کوشش فیلیپ جانسون و هنری راسل هیچکاک برپا شد. آنها نام این نمایشگاه را سبک بین المللی گذاردند. در این نمایشگاه طرح های معماران نامدار مدرن و بالأخص میس ونده رو عرضه شد و عنوان سبک بین الملل به صورت یکی از مشخصه های معماری مدرن مطرح شد.

بر اساس نظریه فکری سبک بین الملل ساختمان باید فاقد هر گونه خصوصیات منطقه ای، شهر، محله ای و آب و هوایی باشد. همان گونه که تولیدات صنعتی مانند اتومبیل، هواپیما، یخچال، رادیو و دیگر تولیدات فاقد خصوصیات منطقه ای هستند.

این گفته معروف میس ونده رو که کمتر بیشتر است (Less Is More) -یعنی ساختمان باید فاقد هر گونه تزئینات و اجزای اضافه باشد- مشخصه ی سبک میس ونده رو و در نهایت سبک بین المللی بود.

مطالب برگرفته از کتاب: مبانی و مفاهیم در معماری معاصر غرب دکتر وحید قبادیان

پاسخ دهید